مرثیه حضرت جواد الائمه علیه السلام
بسمه تعالی
ان شب درون حجره مردی ناله می کرد
با ناله اش خون گریه باغ لاله می کرد
ان شب گلی پژمرده در دست خزان بود
از نیش خاری خسته قلب باغبان بود
ان شب دلی ازتشنگی درسینه می سوخت
پروانه را با ل وپری ازکینه می سوخت
ان شب جوادابن الرضا درتاب و تب بود
چون جدّمظلومش حسین خشکیده لب بود
از تشنگی مرغ د لـش فـریاد می زد
اتـش به دام و دانـه صیـّاد می زد
جاری ز جـام دیده اش خوناب می شد
ما نـنـد شمعی پیکر ا و ا ب می شد
با اشک چشمش باغ دین را زنده می کرد
بر گریۀ ا و همسر او خند ه می کرد
در نوبهاران نخل عمرش گشت بی برگ
در نوجوانی همچو زهرا شد جوانمرگ
درحال اغما نقش لب رازی مگو داشت
گوئی به زهرا مادر خود گفتگو داشت
می گفت اخر رشته عمرم گسستند
انانکه پهلوی تو را از در شکستند
« ژولیدۀ نیشابوری »