بسمه تعالی

 به غمی  کرده  فلک  باز  گرفتار  مرا                      که  غم  از راه وفا  آمده غمخوار مرا

 دردی  افکنده  زپا   ساخته   بیمار مرا                      که  بود   درد ، طبیبانه   پرستار  مرا

                                   کو انیسی که غم  دل به وی  اظهارکنم

                                   کو طبیبی  که  حدیث از تن  بیمار کنم

 غمم ان غم که برد رخت وجودم به عدم                     دردم  ان درد که گردیده اجل را  توام

 باری این دردازان غم بودوهست ان غم                      غم    بیمار  علیلی  که  ز  بیداد  ستم

                                  بعد ازانی  که فلک خسته وبیمارش کرد

                                  خصم دون درغل و زنجیرگرفتارش کرد

 وه  چه بیمار شفا  بخش  مسیحا  نامش                     عالمی  زنده   احسـا ن  خجـل  انعامش

 خاص وعام  امده محتاج عطای عامش                       حبّذا   بر نسب  و  نام  نکو  فرجامش

                                 به نبی راحت جان وبه علی نوردو عین

                                 فاطمی خو،حسنی خُلق ،علی ابن حسین

 سائلی   گفت  به   آن  والی  اقلیم   ولا                     کی  بلی داده  به  مینای  بلا گاه  صلا

 وی بلا  دیده  هم از شام  وهم ازکرببلا                      کربلا بود  فزون رنج  تو یا  شام  بلا

                                زین سخن روزبچشم شه دین گشت چوشام

                                برکشید  آه  ز دل  گفت  که  صد آه  زشام

 روزی ان سروکه شمشادبدی پابه گلش                      شد  یزید از پی آن  تا که  کند منفعلش

 باهمه داغ که چون لاله  نهادی به دلش                     بازمیخواست دهدخاری وسازد خجلش

                                 تاچو نرگس  به بر خلق سر افکنده  شود

                                 پیش  خارآن  گل نو خاسته شرمنده شود

 برد او را به سوی  مسجد جامع ز جفا                     پس خطیب ازپی خوشنودی آن نسل زنا

 رفت  بر منبر و بنمود  بیان حمد  خدا                      بعدازآن نعت نبی گفت  پس آنگه به مَلا

                                خواست تااورد آن شوم خدا رابه غضب

                                داد  پس  نسبت  بیجا  به  شهنشاه عرب

  گفت بیمار ،یزیدا !به من خسته جگر                       ده  اجـازت که  بر آیم  به   فراز  منبر

 گویم  آنرا که دراو هست رضای داور                      هم خداهست از آن راضی وهم  پیغمبر

                                 نپذیرفت  زشه  این سخن  آن کفر نهاد

                                 به تمنای  خسان  عاقبتش  رخصت داد

 همچوابلیس خطیب آمدی آنگه به نشیب                     چون مسیحابه فراز آمدی آن شاه غریب

 زاهرمن تخت بجم گشت دگرباره نصیب                     بنگر حدّ   تفاوت  به  میان  دو خطیب

                                 آن یکی  آمده  مدّاح  و ثنا خوان  یزید

                                 این  یکی  آمده  ممدوح  خداوند  مجید

 باری  آن  مظهر  ایا ت   خدای   ازلی                      که حقش حجت خودساخته ازبی مثلی

 از پی  حمد  خدا  نعت  نبی  مدح  علی                     سُفت از لعل گهر،گفت  به  آواز جلی

                                 هرکه خواهد  به شناسائی  من یابد راه

                                 سازمش از حسب و از نسب خود آگاه

 منم  از نسل خدیوی  که  خدای دوجهان                   کرده خلقت به طفیلش همۀ کون ومکا ن

 هست  میکا ل چو جبریل  امینش دربان                   نازل ازحق شده برشخص شریفش قران

                                اوست یا سین وبجزاوغرض طاها نیست

                                جز مدیحش همه قران زالف تا یا  نیست

 منم  ازنسل  امیری  که  بود  زوج  بتول                    ولی حق ،وصی پاک بلا فصل رسول

 او مروّج به فروع است ومبیّن به اصول                    بی ولایش  نبود  طاعتی ازخلق  قبول

                                پیش کاخ شرفش عرش دنی بل ادنی است

                                علیش  نام  به  فرمان علی  الاعلی ا ست

 عم  پاکش  حسن  آن  آینۀ   حسن  خدا                      معدن علم وعمل زهدو ورع حلم وحیا

 جدّه ام  حضرت  صدّیقه   بتول  عذرا                       زهرة  الزهرا ، ام النجبا ، خیر النسا

                                  جدّۀ دیگرمن جامع اصل و نسب است

                                 وان خدیجه است که خاتون زنان عرب است

 من عزیزم که چنین نزد شماخوار شدم                      بی  گنه  درغل  و زنجیر گرفتار شدم

 سـفر  کرببـلا  کردم   و  بیمـار  شـدم                      ازستم  بی کس وبی مونس وبی یارشدم

                                  ایهاالناس  منم آنکه  به هنگام  صلوات

                                  تشنه لب شد پدرم کشته  لب شط فرات

 کوفیان  نامه  نوشتند  به  با ب  من زار                    طلبید ند  به  مهما نیش از شهر و دیا ر

 پس درآن وادی خونخوارچوکردیم گذار                    عوض   مهـر  نمودند  عداوت  اظها ر

                                 آب  بستند   به  ما  اول  و  آخر ز ستم

                                 بزدند آتش  کین یکسره ما را  به  حرم

 نه  همین باب  من آن قوم  ستمگرکشتند                    که  زمن  عمّ  و پسرعمّ  وبرادر کشتند

 جمله  یاران من از اکبرو اصغر کشتند                    همه را درلب شطّ  تشنه و مضطرکشتند

                                 عمه های   من  مظلـوم   نمودند   اسیـر

                                 زار و  بیمـار کشیدند  مـرا   در زنجیـر

 خواهرانم به اسیری سوی شام آوردند                        بهرما هدیه  سنگ  از لب  بام  آوردند

 حرم  خاص  خد ا مجلس عام  آوردند                       بسته  در نزد  یزیدم  چو غلام  آوردند

                                 زد  یزید  از ره  بیداد  به   پیش  نظرم

                                 چوب خزران به  لب  فیض  بیان پدرم

 ازدرّ افشانی  آن  پادشه   ملک  حجاز                     شامیان  گریه  نمودند  ز هر سو  آغا ز

 مفتضح  گشت یزید  و پی اعلان  نماز                      کرد رو سوی  موذن  که  بر آور آواز

                                 از موذن  شه  دین  نام  محمد چو شنید

                                 باردیگر به  خروش  آمد وگفتا به یزید

 این محمد که ازاونشرفروع است واصول                  گوئی ارجدّ من است این نبود ازتوقبول

 ور بود جدّ  من ای  کافر مردود  جهول                   ازچه این ظلم نمودی  تو به اولادرسول

                                از چه  جمعیت  اسلام  پریشان  کردی

                                دین نهادی زکف ورخنه به ایمان کردی

 ای  فلک  شام  کجا  عابد  بیمار کجا                       غل  و  زنجیـر کجا  و  تن  بیمـار کجا

 تن  تبـدار کجـا  آن  همه   آزار  کجا                       شـاه  اسـلام   کجا  تسخر  کفّـار  کجا

                               وه که برجان «صغیر»آتشی افروخته ای

                                که  دل خلق جهان ازشررش سوخته ای

                                                                    ازمرحوم صغیر اصفهانی