میخانه عشق

دیگرم  شوری  به آب و گل رسید                            گاه   میدان  داری  این  دل  رسید

نوبت  پا  در رکاب  آوردن  است                           اسب عشرت  را سواری کردنست

تنگ  شد دل ساقی  ازروی ثواب                            زین می عشرت مر اپرکن  شراب

کز سرِ مستی  سبک سازم  عنان                             سرگران  بر  لشگر  مطلب  زنان

باز  گویم  آن   شه   دنیا   و  دین                           سرور    سر   حلقۀ    اهل     یقین

چونکه  خود را  یکّه  و تنها  بدید                            خویشتن را  دور از  آن  تنها  بدید

قد برای رفتن از جا راست  کرد                             هر تدارک خاطرش میخواست کرد

پا  نهاد از روی همت  در رکاب                             کرد با اسب از روی شفقت خطاب

کای سبک پر ذوالجناح  تیز تک                            گرد  نعلت  سرمۀ    چشم   ملک

ای  سماوی  جلوۀ  قدسی  خرام                              ای  ز   مبدأ   تا   معادت   نیم  گام

 ای بصورت کرده طیّ آب وگل                           وی  به  معنی  پویه ات  درجان ودل

ای   به   رفتار  از  تفکر  تیز تر                           و  ز  براق عقل  ، چابک   خیزتر

روبکوی دوست منهاج من است                             دیده  واکن  وقت معراج  من  است

بد  به  شب معراج آن گیتی فروز                           ای عجب معراج  من باشد به  روز

تو   براق   آسمان    پیمای   من                            روز  عاشورا   شب   اِسرای   من

بس حقوقا کز منت  برذمت است                            ای سُمت  نازم   زمان  همت  است

کز   میان   دشمنم   آری   برون                            رو به  کوی دوست گردی رهنمون

پس بچالاکی به پشت زین نشست                           این  بگفت  و برد سوی  تیغ  دست

ای  مشعشع ذوالفقار دل  شکاف                             مدتی  شد  تا   که  ماندی  درغلاف

آنقدردرجای  خود کردی درنگ                             تا    گرفت   آئینۀ   اسلام     زنگ

هان و هان ای جوهرخاکستری                              زنگ از این   آئینه    میباید   بری

من کنم زنگ ازتوپاک ای تابناک                           کن تو  این  آئینه  را ا ززنگ  پاک

من تو را  صیقل  دهم  از آگهی                              تا  تو  آن  آئینه  را  صیقل   دهی

شد چو بیمارازحرارت ناشکیب                             مصلحت را  خون ا ا و ریزد طبیب

چونکه فاسدگشت خون اندرمزاج                           نیشت  باشد   به  کار   اندر   علاج

در مزاج  کفر  شد  خون   بیشتر                          سر  بر   آو  ای    خدا   را   نیشتر